• Sandrine

DE "MUSH" EEN LIEFDESVERHAAL!

La Maison de la Montagne ontmoette Jean-Pierre Dupont, ex Franse musher die in België woont. Hij is geboren in 1960, heeft twee kinderen en heeft zijn gezin uitgebreid met zijn honden. Vandaag vertelt Jean-Pierre ons:

Wat is mushing en waar komt het vandaan?

Mushing is een sport waarbij een groep honden een slede voorttrekt om de inzittenden te vervoeren. Er zijn verschillende modaliteiten, afhankelijk van de lading die ze trekken.


Mushing verscheen voor het eerst in de vroege jaren 1800. Oorspronkelijk werden de honden gebruikt om grote afstanden af te leggen en wetenschappelijke expedities uit te voeren in de Arctische en Antarctische gebieden, waar de temperatuur kan oplopen tot -30° C. Een van de beroemdste verhalen over de moes is dat van "Togo", de leidende hond die een van de beste roedels uit de geschiedenis heeft geleid. Zij reisden duizenden kilometers door een sneeuwstorm om een vaccin mee te nemen tegen de griep die in de regio woedde. Sindsdien heeft de Balto cartoon het verhaal opgepikt en mushers elk jaar dezelfde route.

Waarom ben je met mushing begonnen?

Ik heb al meer dan 35 jaar Noorse honden "in huis". Ik ben altijd gepassioneerd geweest door het buitenleven, de natuur en wolven. Ik heb veel boeken over mushing gelezen, vooral die van Nicolas Vanier en Paul Emile Victor. En hoe kan ik het niet hebben over de film "Antarctica"! Ik heb het over de echte versie en niet de geromantiseerde versie van Disney... Dit verhaal ontroerde me en sinds ik mijn Noordse honden heb, begrijp ik al die liefde die mushers hebben voor hun "wolven".



Vertel ons over je carrière:

Het begon allemaal in de late jaren '80. Dat is toen ik mijn eerste husky kreeg. Een mooie vrouwelijke husky! Daarna adopteerde ik een tweede hond die toebehoorde aan de Belgische mushing kampioen, Daniel Doyen. Deze twee honden kregen een nestje waarvan ik een pup hield om mijn roedel, die beetje bij beetje ontstond, compleet te maken. Toen kwam er een vrouwtjes malamute aan. De jaren verstrijken en de roedel verandert, evolueert. Je moet met ze leven, met ze trainen, rennen,...


Als je ons zijn mooiste ervaring moest vertellen, zou dat zijn :

Zonder twijfel, de Belgische sneeuwkampioenschappen in de Jura in La Pesse! Ik vond weer de geest van een avonturier in het hoge noorden, vergezeld van zijn peloton in de grote witte vlakten, zoals ik me voorstelde bij het lezen van "Nicolas Vanier" of "Paul Emile Victor". En om eerlijk te zijn: ik werd in 2015 uitgeroepen tot Belgisch kampioen in mijn categorie! Trouwens, de beker staat in mijn kamer net boven mijn bed!



En als er een slechte was, zou dat zijn:

Hetzelfde jaar die ik mijn kampioenstitelbehaalde, nam ik deel aan een race in Val-Joly, mijn honden waren in topvorm en hun resultaten waren indrukwekkend. Helaas waren we allemaal zo energiek dat we de gevaren van de race vergaten... 100 meter na de start, terwijl onze snelheid rond de 35 km/u lag, begonnen we op volle snelheid aan een bocht en het was een "drama"... Ik voelde mijn kart gaan, ik had er geen controle over en ik eindigde mijn race in een boom. Resultaat: mijn kart was geruïneerd, ik had gebroken ribben en laten we eerlijk zijn, deze val heeft me echt bang gemaakt...

Gelukkig raakte geen van mijn honden gewond!